فرواک

سرآغاز سخن

مگر همین تو نبودی

               دستت را روی شانه ام گذاشتی

               به آسمان

                   به شمعدانی

                   به اسب کرند پدر

                   قسم خوردی

                   که آواز شعرت

                       خواب هیچ پروانه ای را خط خطی نکند؟

                       پس این چشمان دریده

                که از سوراخ کلید

                    به دفتر شعر من نگاه می کند

                    دنبال چه زهرماری می گردد؟

مگر همین تو نبودی

      با همین انگشت کوچکت

      اشک روی گونه ام را پاک کردی

      و همین جا

                 قول دادی

      هرشب با فانوسی به خوابم بیایی...

***

حالا که کسی بینمان نیست

          بالاغیرتاً راستش را بگو

چند قرن است

            به خواب من که هیچ

            به خواب هیچ سنجاقکی نیامده ای

( از وسط شعر من نخواب، بهمن مرادی، نشر آرویج، ج اول،1382)

نوشته شده در ۱۳٩٢/٦/٢٦ساعت ۱:٥٥ ‎ب.ظ توسط اولدوز طوفانی نظرات () |

ذهنم

کشوری ست بی مرز

تنها آزادی داشته ام

چادرم کجاست؟

باید بروم

(اولدوز_ تابستان 92)

نوشته شده در ۱۳٩٢/٦/۱۸ساعت ۱۱:٢٢ ‎ق.ظ توسط اولدوز طوفانی نظرات () |

...زن ها موجوداتی بی نظیر هستند. آنها قادرند هر مصیبتی را تاب بیاورند، چونکه اینقدر عقل توی کله شان هست که بدانند تنها کاری که باید در قبال اندوه و دشواری های زندگی انجام داد اینست که دل به دریا بزنی و از میانه آن بگذری و از آن طرف سر به سلامت بیرون ببری. به نظرم دلیل اینکه زن ها قادرند این طور عمل کنند اینست که آنها نه تنها برای درد جسمانی شأن و اعتباری قایل نیستند بلکه اصلاً آن را محل اعتنا هم به حساب نمی آورند، زن ها از اینکه از پا در بیایند اصلاً خجالت نمی کشند...

(از حرامیان، ویلیام فاکنر، ترجمه ی تورج یاراحمدی، انتشارات نیلوفر، چاپ اول، ص 135.)

نوشته شده در ۱۳٩٢/٦/۱۳ساعت ٧:٢٠ ‎ق.ظ توسط اولدوز طوفانی نظرات () |

Design By : nightSelect.com