فرواک

سرآغاز سخن

یودیت هرمان زاده ی  پانزدهم مه 1970 و نویسنده ای آلمانی است. او از جمله نویسندگانی است که به نوشتن در زمینه داستان کوتاه علاقه دارد. جملات موجز و کوتاه او در باب واقعیت های اجتماعی جامعه توجه منتقدان و اهالی فرهنگ کشورش را به خود جلب نموده است. از او تا بحال سه مجموعه داستان بچاپ رسیده که داستان بلند آلیس آخرینش است (2009).

آلیس داستان آلیس است اما نه در سرزمین عجایب، داستان زنی است سرخورده، تنها و آرام گویی فرو رفته در بطن سخیف جامعه و وانهاده به موضوعی اساسی  و درگیر کننده چون مرگ. (مثل همان جمله ی تادی در اپرای شناور بارت. واقف به واقعیتی سخت آزارنده...هیچ چیز ارزش ذاتی ندارد...)

مجموعه داستان آلیس از پنج بخش تشکیل شده که در هر کدام گرچه شخص در حال احتضار کسی دیگر است ،آلیس شخصیت اصلی و رابط ِرابطه ای پست مدرن با دیگر شخصیت های _ همگی مرد_ داستان هاست. تم در داستان های آلیس مرگ است و در عین حال زندگی ای که بعد آن ادامه می یابد و روند طبیعی خود را پی می گیرد. در داستان آلیس گرچه گاهی اوقات آلیس به علت در حال احتضار بودن شخصیت مرتبط با او از لحاظ فیزیکی و کلامی در ارتباط نیست، اما دروناً با او در خاطرات و فلاش بک هایی کوتاه که حتا می شود گفت بی ارتباط به فلاش بک هستند، در ارتباط است. آلیس داستان زنی تنهاست، در جامعه ای تنها، که در آن مردمان به تنهایی خود خو گرفته اند، رابطه ها ضعیف شده اند و عاطفه ها کمرنگ تا جایی که وقتی به سفری تفریحی می روند هم در آن موج تنهایی خود غوطه ور می شوند و به ناچار، ناگزیر و ناگریز با رخدادی دیگر و چهره ای دیگر از مرگ روبرو می شوند طوری که بعد داستان دوم با تکرار یک شخصیت و فضایی سرد و خاکستری که بر داستان سایه انداخته _هرچند خواننده با توصیفاتی موجز و گاه شاعرانه روبرو می شود و ایماژ هایی زودگذر_ می داند و آگاه به این است که با روایت هایی با پرده هایی گونه گون از مرگ روبرو خواهد شد در سنی که زندگی نام نهاده اند.

آلیس ، داستانی در باب ادبیات عبث نما

در ادبیات عبث نما که موضوع مورد علاقه ی پست مدرن نویس هاست مضامینی چون کلان شهرها_ در آلیس برگشت از کلان شهرها به شهرهایی کوچک تر_ زندگی در انزوا و تنهایی، وانهادگی به اموری واقعی و حتمی، که در داستان های رئال شخصیت اصلی معمولاً به جنگ با واقعیتی محتوم می رفت و در داستان های مدرن با وجود پی بردن به ناگزیری از رویارویی با واقعیت، شخصیت اصلی در درون به واکاوی و جنگ ذهنی با همان رویداد می رود، در داستان های پست مدرن واقف بودن به این امر و تسلیم شدن در برابر همین واقعیت مسلم است که نوعی دیگر از دریافت درونی و گاه بیرونی را فرا روی شخصیت قرار می دهد. 

از دیگر ویژگی های داستان آلیس دیالوگ های درون متنی بدون علامت های سجاوندی، شروع داستان با جمله ی ربط و به تبع آن ورود سریع خواننده به بطن داستان، فصل های کوتاه، بی زمانی داستانی، ایماژ، بی مکانی هستند و همچنین جملات موجز که ریتم تند به داستان می دهد.

پسافرواک نوشت:

1. آلیس، یودیت هرمان، محمود حسینی زاد، افق، چ اول، 1388، 171 صفحه.

2. در همه ی شخصیت ها با آلیس رابطه ای هست، یکی شوهر سابقش، یکی شوهر دوستش، و... جز کنراد که من واقعاً درک نکردم آلیس او را چگونه این قدر خوب می شناسد؟

نوشته شده در ۱۳٩٢/۱٢/۱۸ساعت ۱٠:٢٥ ‎ب.ظ توسط اولدوز طوفانی نظرات () |

Design By : nightSelect.com