راستش را بگو

مگر همین تو نبودی

               دستت را روی شانه ام گذاشتی

               به آسمان

                   به شمعدانی

                   به اسب کرند پدر

                   قسم خوردی

                   که آواز شعرت

                       خواب هیچ پروانه ای را خط خطی نکند؟

                       پس این چشمان دریده

                که از سوراخ کلید

                    به دفتر شعر من نگاه می کند

                    دنبال چه زهرماری می گردد؟

مگر همین تو نبودی

      با همین انگشت کوچکت

      اشک روی گونه ام را پاک کردی

      و همین جا

                 قول دادی

      هرشب با فانوسی به خوابم بیایی...

***

حالا که کسی بینمان نیست

          بالاغیرتاً راستش را بگو

چند قرن است

            به خواب من که هیچ

            به خواب هیچ سنجاقکی نیامده ای

( از وسط شعر من نخواب، بهمن مرادی، نشر آرویج، ج اول،1382)

/ 10 نظر / 9 بازدید
عارف

سلام[قلب]وای چقد زیباست[گل] من خیلی از وبلاگت خوشم اومده چون زیبا و پر محتواست[لبخند]منو با اسم وبلاگم بلینک و بگو تورو با چه اسمی بلینکم؟

نگین

خیلی خیلی خیلی قشنگ بود...:-(

چقدر لطیف و عاشقانه بود. تصویر سازی بسیار زیبایی داشت و استفاده از کلماتی که در شعر کمتر استفاده میشوند نوآوری جالبی بود.

زنبور

اون کامنت بی نام زنبور بود. از شعری که گذاشتی خوشم اومد. میرم بخرمش[گل]