پری دریاچه

بچه های روستا بودند که اول پیدایش کردند. بعد با اشاره و داد و بیداد به حمید نشانش دادند. صبحش قرار بود با هم بروند کنار دریاچه. یعنی سه تایی شان؛ حمید و بهروز و مسعود. پروپزالشان را باید نهایی می کردند. اکوسیستم دریاچه را انتخاب کرده بودند و راه های نجاتش را. اینکه داشت خشک می شد و دلیلش نامعلوم بود. عده ای اعتقاد داشتند که گرم شدن زمین باعث خشک شدن آن شده، عده ای می گفتند خشکسالی و عده ای دیگر بهم ریختن اکوسیستم را با کشیده شدن پلی می دانستند که قرار بود دو استان را به هم وصل کند.

صبح زود بود. آفتاب بعدِ دو روز داشت از پشت کوه خودش را بالا می کشید. ابرها کشیده بودند سمت غرب. دو شب پشت بند هم باران باریده بود. آنهم وسط تابستان. توی هواشناسی هم اعلامش نکرده بودند. یعنی پیش بینی نکرده بودندش. ابرها هم غریب بودند. ابرهای باران زا قبل ترها از سمت آناتولی می آمدند و می کشیدند سمت شرق اما این بار ابر اصلا معلوم نشده بود از کجا پیداش شده و حالا بعد دو روز بجای شرق به سمت غرب می کشید.

حمیدکنار دریاچه که رسید، نرسیده به پل نیمه ساخت پیچید داخل روستا و ماشینش را کنار درخت گردوی کهنسالِ_ که تنه ای اندازه ی تنه ی ده دوازده مرد تنومند داشت اگر که کنار هم می ایستادند_وسط میدان پارک کرد و کیف وسایل نمونه برداری  و دوربینش را برداشت و کرخت خواب سلانه سلانه رفت سمت دریاچه. پشت سرش دو ردیف بچه ی ریز و درشت که لباس های ژنده پوشیده بودند قطار بودند و خواب و شیطنت از سر و کولشان بالا می رفت. کیفش را هنوز کنار دریاچه و روی آلاچیق حصیری نگذاشته بود که صدای جیغ و داد و بیداد بچه ها بلند شد. یکی دوتاشان آمده و پرِ لباسش را چسبیده بودند و بقیه کنار ساحل ایستاده بودند و بالا و پایین می پریدند و با انگشت آن را نشان می دادند. جلوتر که رفت، درست رو به خورشید که می ایستاد، روی صخره ی وسط دریاچه تشخیصش می داد. روی صخره نشسته بود و پشتش نور چون هاله ای می درخشید، انگار که قاب طلایی گردی دورش کشیده باشی. موهای مشکی و بلندش با باد تکان می خورد و تنِ بی لباسش که بخشی از سینه اش را خزه ها پوشانده بودند پیدا بود. نصف تنش انسان، نصفی دیگر ماهی. دمِ بلند و تیزی که روی صخره تکان تکان می خورد و برق پولک هاش توی چشم می زد.  بچه ها داد می زدند "پری دریایی" و یکی دوتاشان حتا به دریا زده بودند. تا بچه ها مردهای روستا را خبر کنند، یک دو تا اس ام اس هیجان دار برای بهروز و مسعود فرستاده بود و بعد یک دو عکس از پری گرفته بود. عکس اما فقط سایه ای زنانه را نشان می داد که رو به خورشید نشسته باشد. طولی نکشید که مردها و بعد پشت بندش زن های روستا هم از دور پیدا شدند که بعضی هاشان سرآسیمه می آمدند و بعضی کندتر. یکی دو نفری که جوان تر بودند زودتر رسیده بودند و ایستاده بودند کنارش به تماشا. توی نگاه اول زن زیبایی به نظر می آمد که برای آب تنی تا وسط دریاچه شنا کرده باشد و بعد برای رفع خستگی خودش را کشیده باشد روی صخره ی عثمان یوموروقی. اما وقتی که خورشید نم نم از پشتش کنار رفت و بالاتر کشید  و وقتی دم خوش تراشش را که روی صخره تکان تکان می خورد دیدند به او گفتند که پری دریایی ای به این زیبایی ندیده اند. یکی دو بچه ای که شناکنان جلوتر کشیده بودند  با داد و هوار پدر مادرهاشان به ساحل برگشته بودند و حالا که تنشان خشک می شد، نمک دریاچه روی پاهاشان خشک می شد و بجای اینکه مثل همیشه شوره ی سفیدی بجا بگذارد، رنگ و خزه یا نمکی بنفش رنگ روی تنشان می ماسید. یک ساعت نشده بهروز و مسعود خودشان را رسانده بودند روستا و تقریباً تمام اهالی روستا کار و بارشان را ول کرده بودند و آمده بودند تماشا. پیرترهایی را که توان راه رفتن نداشتند سوار فرغون کرده و آورده بودند لب ساحل. همه حالا دوره شان کرده بودند. پیرترها می گفتند که پری محافظ دریاچه ست که آمده هشدار بدهد برای نابودی دریاچه. آمده که بگوید این پلی را که دارند می کشند از تبریز تا ارومیه باید نابود کرد. باید که نگذاشت این راه کشیده شود. جوان ترها اما به حرف های پیرترها خندیده بودند. بهروز و مسعود با یک دو تا از جوان های کله شق روستا طناب به کمرشان بسته و به سمت صخره شنا کرده بودند.

پری را که گرفتند و دست و دم بسته کشان کشان آوردند ساحل، دورش حلقه ای تشکیل شد. هر کسی می خواست او را لمس کند. موهای شبق رنگ و ضخیمی داشت انگار که از ریسمان های کشتی های دریایی بافته شده باشد و تنش  برنز و طلایی رنگ و براق با دست هایی شکل ظریف ترین دست دخترانه  با چهار انگشت کشیده  و باریک و تنش، جلوی سینه هایش پوشیده از خزه هایی بنفش گون که موجواتی ریز و رنگ به رنگ توشان می غلتیدند و رنگی مثل رنگین کمان بهش می دادند و از هم مهم تر فرم صورتش بود که گرچه چروکیده بود انگار که آب و نمک سالیان را به زیر پوستش کشیده باشد، اما لب ها و چشم هایی اساطیری آن چروکیدگی را محو می کرد جوری که جلب نظر نکند و او را سالخورده نشان ندهد. دست های پری را از پشت با طناب بسته بودند و دورش حلقه زده بودند و هر کس با شاخه ی تیز و بلند درختی یا آن ها که نمی ترسیدند با یواشکی لمس کردن تنش باورش می کردند.. هیاهو بالا گرفته بود. پیرتر ها داد می زدند که چشم های پری را نگاه نکنند که مسخ می کند و زن ها می گفتند که وقتی نگاهش می کنند اشک را توی چشم های پری می بینند که روی صورتش می غلتد. جوان ترها اما توی فکرهایی دیگر بودند. دوست داشتند مشهور شوند. دوست داشتند خبر کشف این موجود عجیب را به گوش تمام جهان برسانند. گوشه ای ایستاده بودند به شور. اینکه اول به کجا خبر بدهند. بعضی ها می گفتند که نباید عجله کنند. می گفتند که اگر مردم دیگری با خبر شوند، دیگر پری مال خودشان نخواهد بود. می گفتند که باید این روز را جشن بگیرند. پایکوبی کنند و بعد آخرهای روز دیگران را خبر کنند. یکی دوتاشان کر و کر خنده راه انداخته بودند که اگر بشود با پری آمیزش کرد می توان بچه هایی نیمه انسان و نیمه پری بوجود آورد و به تمام باغ وحش های دنیا فروختش و پولدار شد. همه به نوعی نشسته بودند به نقشه کشیدن. هیچ کس متوجه رفتن مسعود نشده بود. اینکه چقدر زود و یواشکی ماشین را روشن کرده و به سمت شهر رانده بود. پیرترها، پیرمردها و پیرزن های روستا هم گوشه ای دیگر به شور نشسته بودند، اینکه باید کاری کنند و پری را نجات بدهند. یکی شان یادش آمده بود که وقتی بچه بوده از پدر پدری ش شنیده بوده که سال ها پیش وقتی پدر پدری ش رفته بوده توی دریاچه شنا کند، ناخودآگاه تبرش که با آن هیزم می شکسته می افتد توی دریاچه و وقتی می خواهد تبرش را پیدا کند می بیند که به ریسمانی گیر کرده و وقتی می خواهد آن را از ریسمان آزاد کند پری دریاچه را می بیند که دم ظریف و خوش تراشش به ریسمان ها گیر کرده است. بعد او را که نجات می دهد پری هم به پاداش کاری که انجام داده طبری مطلا به او هدیه می دهد و می گوید که او پری محافظ دریاچه است و می گوید که نابودی او به معنای نابودی دریاچه است و نابودی دریاچه به معنای نابودی این اقلیم. همه با این داستان ریش سفید روستا بالاتفاق به این نتیجه رسیده بودند که باید پری را از دست جوان ترها نجات داد و نگذاشت تا دریاچه از بین برود. داشتند به این فکر می کردند که چطور می شود حریف آن ها شد در حالی که دیگر رمقی توی بازوهاشان نیست. همان پیرمرد که قصه ی پدر پدری ش را که او هم از پدر پدری ش شنیده بوده برای دیگر پیرها نقل کرده بود یادش آمده بود که پدر پدری ش وقتی داشته می مرده، وقتی که دیگر لحظه ی احتضارش نزدیک بوده توی گوشش گفته بوده پدر پدری شان آن طبر را زیر درخت گردوی وسط میدان دفن کرده است و گفته است از آن فقط برای روز مبادا و روزی که نیاز واقعی داشته باشد استفاده کند، و حالا هم فکر می کند آن روزمبادا سر رسیده است و از آن هایی که کمی از او جوان تر بودند خواست که بروند و زمین را بکاوند و آن تبر را بیاورند تا با همان تبر که برای خود پری دریاچه است و حتماً اساطیری هم است، او را نجات داد و آن ها بعد از قبول حرف ریش سفید خیلی آرام ساحل را ترک کرده بودند.

ساعتی دیگر گذشته بود. یکی از جوان ها خواسته بود پری را بکشد پشت آلاچیق و با او به گفته ی خودش پری انسان نما بسازد که دیگران نگذاشته بودند. بچه ترها پری را ول کرده بودند و کنار ساحل داشتند با هم آب بازی می کردند. نمک های دریاچه رنگ عوض کرده بودند و زیر نور خورشید که گرم و داغ بالا کشیده بود، کبود رنگ شده بودند. تن و لباس و سر و صورت همه ی بچه ها بنفش شده بود اما همچنان به بازی شان ادامه می دادند. جوان ها پری را دوره کرده بودند و با سه تارها و تمبک هایی که از خانه هاشان آورده بودند به رقص و پایکوبی می پرداختند. حمید و بهروز هم قاطی آنها شده بودند. پری آرام و غمگین با چشم های اساطیری ش به آن ها زل زده بود و فقط زن ها بودند که حسی شبیه هم دردی با او داشتند. پچ پچه هاشان هم در مورد هم دردی هاشان با پری بود. اینکه چقدر حس بدی است دست مردانی اسیر باشی که هر لحظه توی ذهن هاشان تجاوز به تو باشد و رسیدن به منافعی. اینکه دست مایه ی معامله های پرسود بشوی و هیچ به حس انسان دوستی ت فکر نکنی. آن دورترها صدای کوبش می آمد. یکی دو نفر زیر درخت گردو پی تبر زرینی می گشتند که پیرترینِ روستا قصه اش را برایشان گفته بود. زن ها توی چشم های پری نگاه می کردند و اشک های بلورین او را که از گوشه ی چشمش می غلتید نگاه می کردند و ذره ذره توی خودشان قوز می کردند. پرهای چادرهای گلدار و نیمدارشان را روی صورت می کشیدند و برای او زنجموره می زدند و با لهجه ی محلی شان توی زنجموره هاشان می گفتند که نگران اینند که ماموران دولتی سر برسند و پری به سرنوشتی دردناک و محتوم  برسد.

دو ساعت از پیدا کردن پری گذشته بود. پری ذره ذره توی خودش مچاله می شد. فلس های دمش دیگر آن برق ساعاتی پیش را نداشت، بلورهای شفاف اشکش جلوی رویش تپه ای ساخته بود نمکین. پیرمردها و پیرزن ها از دست کارهای جوان ها که ذره ذره کوبششان بلندتر میشد تنگ آمده بودند و از جایشان بلند شده بودند. پسرها و دختر بچه های روستا شاتوتی رنگ شده بودند و هرچقدر با آب چاه ها خواسته بودند خودشان را پاک کنند نتوانسته بودند و حالا توی بغل مادرهاشان زار می زدند. حمید و بهروز مدام از مردم و پری عکس و فیلم می گرفتند. از دورها استیشن دولت را می شد تشخیص داد که شیب کوه را پایین می آمد و گرد و خاک تند و تیزی را دنبال خودش می کشید. پیرترها چشمشان به آن هایی بود که داشتند زیر درخت گردو را می کندند. پری به کمک زن ها کمی به سمت دریاچه کشیده شده بود. یکی شان با چاقویی که پر شالش همیشه می بست طناب را پاره کرده بود. جوان ها چشم شان به آمدن ماشین بود و پیرمردهایی که کنار درخت گردو را به اندازه ی نصف تن مردی کنده بودند هنوز پی طبر بودند. همه لحظه ای پری را فراموش کرده بودند که پری دمش به آب رسید، انگار که جان گرفته باشد، بلند شد و ایستاد و بعد جستی زد و توی حیرت جمعی با صدای شلپ زیاد و بلندی که ایجاد کرد به وسط دریاچه پرید و پریدنش موج بلندی وسط دریاچه درست کرد.   

                                                                              اولدوز طوفانی_ پاییز 93

/ 18 نظر / 9 بازدید
نمایش نظرات قبلی
ميله بدون پرچم

3- "به او گفتند كه پري دريايي به اين زيبايي نديده اند" اين جمله هم قاعدتن با توجه به اين كه روستايي ها پري دريايي نديده بودند به نظرم تغيير كند بهتر است. 4- آنجا كه گرفته شدن پري روايت مي شود بد نيست اشاره شود كه پري تكان نخورده بود و جوري كه خودت بهتر مي داني اين را انتقال دهي كه پري به عمد تكاني نخورده است. اين قضيه در جاي ديگر كه خواهم گفت به كار مي آيد. 5- گرفتن جشن و پايكوبي به اين مردم نمي خورد...همانطور كه خودت بهتر مي داني اين مردم براي عزارداري و اين جور برنامه ها به صورت آنلاين به بهترين وجهي عمل مي كنند اما جشن و شادي... به نظرم نباشد فضا را قشنگ تر مي كند.

ميله بدون پرچم

6- قضيه آميزش را يك بار اشاره مستقيم بكني كافي است...نهايتن يك بار هم غير مستقيم و كوتاه...اينجوري كه سه بار مستقيم بيان شده به نظرم خوب نيست. به خصوص آنجا كه راوي از دهن زنان اين را بيان مي كند...گاهي برخي واقعيات را بايد بگذاريم آرام ارام وارد ذهن خواننده شود. همچنين جوان هايي كه تمام فكر و ذكرشان باردار كردن پري است حواسشان به چيز ديگري پرت نخواهد شد تا قضيه فرار براي خواننده منطقي شود! 7- مشخص است كه به دلايلي مي خواهيد زنان را تا جايي كه مي توانيد مثبت نشان دهيد...حيف است به خدا...اينجا جايش نبود به نظرم...اتفاقن اينجا انفعال بهترين انتخاب بود و همين قضيه انفعال هم اگر دقت كنيد به موضع جوانان و پيرمردها، شرف دارد!...تاكيد مي كنم كه از نظر من حيف است...براي فرار بهتر بود خود پري بدون دخالت آدمها فرار كند، فضاي داستان هم اين اجازه را مي دهد. مثلن يك موج كوتاه كه اب را به دم پري مي رساند و از اين بهتر موجي كه تمام بدن پري را در بر مي گيرد و او را با خود به درياچه بر مي گرداند. اين از اين جهت مهم است كه پري پري درياچه است و درياچه مي تواند يك كاراكتر باشد. كاراكتري كه در يك جمله فاعليت خود را نشان مي دهد و ا

ميله بدون پرچم

و اين كاملن با فضاي مورد نظر داستان انطباق دارد. به خصوص اگر پري در زمان به بند شدن تكان هم نخورده باشد در كل اين را به خواننده انتقال مي دهد كه درياچه و پري اش فرصتي را به آدميان دادند اما آنان اين فرصت را به گند كشيدند.

ميله بدون پرچم

محدوديت حروف مجاز پدر آدم را در مي آورد!! ........ اين بند 7 يه خورده مثله شد و هيچ پيامي هم به من نداد و شانس آوردم كه آمدم دوباره كنترل كردم ديدم حذف شده است.

میله بدون پرچم

یه نکته تکمیلی: وقتی مسعود و بهروز حذف شوند می شود حمید را هم بدون نام کرد و این دیگه خیلی به فضای کار کمک می کنه.

ميله بدون پرچم

سلام مجدد 3- فرموديد چيزي كه مد نظرم است عادي بودن ديدن پري دريايي است... اين ممكن است مد نظر شما بوده باشد اما در داستان چنين چيزي ديده نمي شود. نمونه اش همان جشن و پايكوبي، همان روياي آميزش، همان افسانه تبر كه سال ها از آن گذشته است و... به نظرم از چيزي كه مد نظرتان بوده بگذريد و به چيزي كه خلق كرده ايد بچسبيد. 5- در يكي دو ساعت اول بعيد مي دانم كسي به فكر برپا كردن جشن بيافتد...خيالبافي در مورد نحوه به پول نزديك كردن اين موجود يا خيالبافي در مورد باردار كردن و امثالهم البته طبيعتن به ذهن آنها خطور مي كند اما جشن و پايكوبي واقعن زود است!

ميله بدون پرچم

6- با اين غلظتي كه سه بار آورده شده و حتا پس از ويرايش مجدد و كاهش سه بار به يك بار اين قول را مي دهم كه حتمن چشم برنخواهند داشت!! اگر يك نفر مدعي اين قضيه بود شايد گاهي چشم بر مي داشت اما وقتي تعداد مدعيان بيش از يك نفر باشد مثل همين داستان حتمن رقابت پديد مي آيد و چشم برنخواهند داشت. 7- باز كردن طناب با چاقو انفعال نيست... يك نكته ديگر: چون پري زن است و زيباست و چون برخي مردان داستان به اين زيبايي واكنش نشان داده اند به نظرت زنان داستان به ابراز همدردي با اين موجود مي پردازند!!؟ اگر بحث رئال بودن را در نظر داريد واقعيت اين است كه اگر هم فراري اش دهند به خاطر كم كردن شرش از سرشان خواهد بود!... خارج از شوخي (كه البته چندان هم شوخي نبود!) انفعال مي شود هيچ كار نكردن...نگراني و انتظار و كمي همدردي و كمي حسادت... پري دست و پا بسته به كمك درياچه فرار مي كند و اين كاملن امكان پذير است...اب درياچه وقتي به روي پري مي ايد بندها را از هم مي گسلد.شك داريد!؟

ميله بدون پرچم

داستان خوبي مي شود [لبخند]

ميله بدون پرچم

3- تغيير خوبي است.

منیر

سلام درست وقتی که فرصت بودن در کارگاه قصه ام بود مهاجر شدیم . چقدر این کامنتها رو دنبال کردن حال می دهد دوستان ! کارگاه مجازی ! ... الدوز جان باز نویسی شده اش رو لطفن بنویسی برای ما !